„Nýtt ár, ný tækifæri, ný ég“ er gömul tugga. Er það bara klisja eða raunveruleg, jákvæð orka sem fylgir tímamótum og sem er hægt að beisla.
Ég hef setið ótal upphafsfundi nýs árs í stjórnendahópum, þar sem orkan er mikil, metnaðurinn skýr og markmiðin hvetjandi. En samt hef ég aftur og aftur séð sama mynstrið:
Í mínum störfum, bæði sem stjórnandi og ráðgjafi, hef ég lært að vandinn er sjaldnast skortur á metnaði. Hann liggur í hvað við mælum, hvenær við sjáum það og hvernig við fylgjum því eftir.
Það sem reynslan hefur kennt mér er að ég hætti að einblína eingöngu á niðurstöður í lok tímabils. Markmið eins og „ég ætla að komast í form“ eða „auka árangur“ eru góð í orði, en óljós í framkvæmd. Þegar árangur er loks mældur, þá er það oft lagging indicator afleiðing eins og tekjur, EBITDA eða NPS. Ekki misskilja. Það eru gríðarlega mikilvægir mælikvaðrar fyrir rekstur og hjálpar okkur að skilja hvað gerðist í þátíð. En það leiðbeinir okkur ekki beint um hvað við eigum að gera í dag og á morgun.
Þau sem þekkja mig vita að lífið snýst um tennis. Ef ég segist ætla að bæta mig í tennis, þá vinn ég ekki að því með því að hugsa um að vinna fleiri leiki. Ég vinn að því með því að mæla mætingu, endurtekningar, stöðugleika og gæði æfinga. Niðurstaða leikjanna verður þá afleiðingin.
Sama gildir í rekstri.
Ég spyr því miklu oftar: Hvernig bindum við markmiðin í aðgerðir? Hvaða hegðun og ákvarðanir í dag munu skila þessari niðurstöðu eftir 3–6 mánuði?
Þar koma leading indicators inn, forboðar árangurs. Eins og í tennis eða líkamsrækt: æfingatíðni, gæði endurtekninga, stöðugleiki í framkvæmd.
Til dæmis segjum við ekki „auka sölu“, heldur setjum markmið og mælum fjölda virkra sölusamtala á viku. Við setjum ekki markmið um að „bæta upplifun“, heldur um tíma í bein samtöl við viðskiptavini.
Þarna verður munurinn til. Þegar fyrirtæki ná raunverulegum árangri sést þetta:
Hér vinnur tæknin með okkur. Góð mælaborð eru aðgengileg og hjálpa stjórnendum að sjá sömu myndina, lifandi og skýrt og fylgjast með þróun áður en of seint er að bregðast við.
En tæknin virkar bara ef grunnurinn er réttur: skýr forgangsröðun og agi í eftirfylgni. Það sem er erfitt við forgangsröðun er ekki að velja hvað er mikilvægast, heldur að velja hvað á ekki að gera.
Þess vegna skiptir máli að skilja kjarnann frá hisminu. Ekki gera meira, heldur gera rétta hluti, oftar og með skýrari fókus og ásetning.
Árangurinn næst ekki með “on/off” markmiðum sem takast eða ekki. Hann næst með röð af litlum, meðvituðum ákvörðunum, sem annað hvort eru mældar og fylgt eftir. En gleymist ekki í usual business eins og áramótaheitin eiga til.
Hvað hefur reynst þér best til að halda fókus á markmiðum þegar líður á árið?